Przez moją soczewkę życie rozwiązuje się w 3 gry. PvP zaspokaja głód. PvE kształtuje sprawczość. YvY definiuje charakter. Jaka jest twoja soczewka?

Myśli... Pod koniec roku przeglądałem swoje największe osiągnięcia w życiu, aby znaleźć wzór. Krypto, biznes, relacje, decyzje, doświadczenia, które później stały się punktem zwrotnym. Wzór jest prawie obraźliwy w swojej prostocie. Wygrywam, gdy jestem w skrajności. Albo jestem na tyle głupi, by działać, albo na tyle jasny, by się zaangażować. Nie mam znaczących wygranych w środku. Środek to niebezpieczna strefa. Ten mem o krzywej środkowej jest niezwykle trafny. Masz wystarczająco dużo informacji, aby dostrzec złożoność i ryzyko, ale nie masz wystarczającego zrozumienia, aby uprościć to do czystej decyzji. To powoduje wahanie. Opóźniasz. Wszystko kwalifikujesz. Ciągle się "przygotowujesz." Próbujesz zredukować niepewność zamiast zredukować niezdecydowanie. Stajesz się kimś, kto potrafi lepiej wyjaśnić rzeczywistość, niż przez nią przejść. To tam zostawiłem najwięcej na stole. Dlatego obsesyjnie myślę o tym, jak unikać życia w strefie środkowej. Oczywistym ruchem jest dążenie do jasności, ponieważ jasność daje pewność. Problem polega na tym, że jasność wymaga czasu i powtórzeń, a czas jest wąskim gardłem. Jest też drugi problem: ego sprawia, że trudno odróżnić jasność od strefy środkowej. (Ego uwielbia środek, ponieważ środek wydaje się wyrafinowany.) Moja strategia w tym roku jest nieintuicyjna. Kiedy nie mogę szybko zdobyć jasności, zdecyduję się być głupszy niż być w środku. Nie lekkomyślny, nie niedbały, nie złudny. Głupszy w specyficzny sposób, który przywraca ruch. Widzisz, ignorancja (bycie głupim), w połączeniu z determinacją i stoicyzmem, ma konkretną wartość: tworzy ruch. Popycha cię w sytuacje, których unikałbyś, gdybyś zrozumiał wszystkie negatywy z wyprzedzeniem, a wiele z tych sytuacji to dokładnie te, w których uczysz się najszybciej, rozwijasz się najszybciej i kumulujesz najwięcej. Nauka zachodzi o rzędy wielkości szybciej przez działanie niż przez myślenie o działaniu. Wiele z moich najlepszych rozdziałów pochodzi z tego. Powiedziałem tak, zanim zrozumiałem wszystkie konsekwencje. Rozpocząłem, zanim poczułem się gotowy. Wszedłem w doświadczenia niedostatecznie przygotowany. Z perspektywy czasu, poinformowana wersja mnie odfiltrowałaby te możliwości. Ignorant wszedł w nie, a potem się dostosował. Dlatego to działa. To uprzedzenie do działania, informacji zwrotnej i dostosowania. Bycie głupim w tym sensie odzwierciedla, jak działają dzieci, a nikt nie uczy się szybciej niż one. Dzieci nie potrzebują tezy, aby eksplorować. Próbują, obserwują, dostosowują. Upadają, nie zamieniając porażki w problem tożsamości. Nie negocjują ze sobą przez tygodnie przed podjęciem pierwszego kroku. Jako dorośli utknęliśmy, ponieważ mózg zaczyna przeceniać własne wyjaśnienia. Chce być bezpieczny, spójny, poprawny. I dokładnie tego nie chcę. Nie chcę, aby mój mózg stał się zbyt samoprotekcyjny i zbyt ważny, ponieważ w ten sposób zabijasz ruch. A ruch to cały sens.

Myśli… Tak wiele podcastów traci na jakości, gdy gospodarz zyskuje sławę. Ego rośnie wraz z publicznością, a priorytet przesuwa się z odkrywania na brzmienie mądrze. Każda rozmowa, w której jedna lub obie strony oceniają się nawzajem pod względem intelektu, jest okropną rozmową. Najlepszym sposobem na prowadzenie rozmowy jest ciekawość i pokora.