Een volkomen nutteloze gedachte kwam deze ochtend bij me op terwijl ik Claude aan het inspreken was. 20 jaar geleden (verdorie, dat zeggen maakt me oud) deed ik de Franse brevet examens (die meerdaagse eindtoetsen van de middelbare school) onder de vreemdste omstandigheden die je je kunt voorstellen. Ik was het enige kind in een lege kamer, met een surveillant (in het Frans noemden we ze "pions") die tegenover me zat. Ik mocht zelf geen enkel woord opschrijven. In plaats daarvan moest ik alles hardop dicteren, en hij schreef het voor me op. Je vraagt je waarschijnlijk af waarom dat nodig was. Twee weken voor de examens brak ik mijn pols. De eerste keer was door een domme val van twee meter, slecht geland, insane pijn, maar de tiener in mij besloot om "door te zetten" zoals een of andere Dragon Ball-personage. Geen ziekenhuis, geen vertellen aan mijn ouders. Gewoon pure Shonen protagonist energie: pijn is tijdelijk, glorie is voor altijd. (Spoiler: ik had jaren eerder moeten stoppen met het kijken naar anime.) Een week later, nog steeds in ontkenning, bood ik me aan om doelman te spelen in een brute straatvoetbalwedstrijd met vrienden. Deze wedstrijden waren eigenlijk oorlog, vol contact, geen genade. Een of andere gast met benen als een kanon schoot een bal van meer dan 100 km/u. Ik stopte hem... maar tegen de prijs van het opnieuw breken van dezelfde pols, waardoor het een echte dubbele breuk werd. Dus ja, voor mij geen schrijven. Apart kamertje, alleen dicteren. Snel vooruit naar vandaag. Terwijl ik prompts in mijn computer spreek (sneller, natuurlijker dan typen), laat ik de AI gekke taken afhandelen, en het deed me ineens denken aan die surveillant. Vroeger was ik al "stem aan het inspreken," alleen met een menselijk model dat pijnlijk langzaam was, niet kon autocorrigeren, zeker niet vooruit kon denken, en vereiste dat ik de hele tijd beleefd en geduldig bleef (ongeacht hoe gefrustreerd ik ook raakte). Met Claude kan ik klagen, schreeuwen, vloeken als het fout gaat, en het gaat gewoon door. Hoe dan ook, dat is mijn nutteloze nostalgie-dump voor vandaag. Als je dit tot hier hebt gelezen, sorry voor de hersencellen die je hebt verloren.